Niet voor mij, maar voor mensen om me heen. En dat trek ik me aan. Allereerst zou ik gisteren naar Anno gaan. Vorige week was ik ook niet geweest i.v.m. Kerst. Anno vierde Kerst alleen met de kinderen, omdat het anders te druk voor haar zou zijn. Bovendien heeft ze geen fut  meer om in de keuken te staan. Dat werd dus geregeld. Bovendien waren Anno en haar man op 23 december 40 jaar getrouwd. De bedoeling was een reis naar Curacao met man en kinderen. Maar dat ging vanwege haar slechte conditie niet door. Ik denk dat de Feestdagen er toch behoorlijk hebben ingehakt bij haar. Ondanks dat alles heel rustig is gehouden. Gisteren belde ze me op. Ik hoefde niet te komen. Ze was zo benauwd dat de huisarts haar doorstuurde naar het ziekenhuis in Delft. En daar moest ze meteen blijven. Ze had ook bijna geen adem toen ze me belde……vreselijk. Vandaag heb ik nog niets van haar gehoord. Ik hoop dat ze weer snel naar huis mag en nog wat tijd heeft voor haar gezin.

Dan is er nog een tweede iemand die ziek is. Ik heb zo’n 8 jaar bij haar gewerkt, toen ze hun restaurant nog hadden. Dat hebben ze een jaar of 10 geleden verkocht. Ze was eind november niet zo lekker en toen ze 5 december om da uitslag naar de dokter ging, stuurde deze haar naar huis met de mededeling dat het “einde oefening”  is. KANKER. Niks meer aan te doen.

Dat was dus 4 weken geleden, en nu is ze al bijna “op”. Ze krijgt al morfine tegen de pijn, is daardoor hartstikke suf en heeft pijn. Wel heeft ze in de afgelopen vier weken alles voor haar uitvaart geregeld en zo.

Voor deze mensen dus geen gelukkig en gezond 2007, maar hun laatste fase. En het klinkt egoistisch, maar ik voel me daardoor ook mooi kl*te!!!!!!

Het gaat nog steeds goed met het lijnen, alhoewel het met al deze Feestdagen en 7 verjaardagen niet helemaal mee valt. Met het eten gaat het wel. Ik vermijd vet, desserts en koolhydraatrijke gerechten. En dat gaat me goed af.

Ook m’n heerlijke rode wijn laat ik staan, alhoewel ik wel elke smoes aangrijp om dat toch niet te hoeven missen! Zwak? Ja! Verslaafd? Een soort van JA!

Want kijk ik er niet naar om de hele week, ik ben dan blij dat het weekend is en ik een fles kan open trekken. Of als er visite komt, ook al een reden om een paar lekkere bellen wijn mee te drinken. En dat smaakt me dan nog lekker ook.

Maar er komt niet elke avond visite, en bovendien moeten we de komende dagen ook zelf op pad. Uit eten gaan en een Kerstviering met eten bij een van de kinderen. Andere visite’s afleggen enz. En aangezien ik altijd de BOB ben zijn dat dus de dagen dat ik niet alleen NEE zeg tegen allerlei lekkere dingen, maar ook nog eens tegen mijn favoriete wijntje.

Want hoe lekker ik het ook vind, ik zal NOOIT met de auto rijden met drank op. Zelfs geen klein glaasje of een slokje. En sommige mensen die dat weten, verwennen me dan met een extra lekker bronwatertje: Perrier, of St.Pellegrino. Echt feest dus voor mij dus.

Maar hoe dan ook……………..mijn favoriet is Rode Wijn.

Vandaag “mocht” ik eindelijk naar het ziekenhuis voor de MRI-scan van mijn knie. Nu ben ik niet bang uitgevallen en verdiep me natuurlijk eerst in de materie op internet voordat ze rare dingen met me gaan uitspoken.

Ik was er dus op voorbereid! Zowel lichamelijk als geestelijk. Want dat is dan toch wel even een overgave……ik heb namelijk een beetje last van clautrofobie……oftewel engtevrees. Ik ga bijvoorbeeld al nooit alleen in een lift. Al moet ik 40 etages trappen lopen. Als er iemand bij is, dan doe ik het wel. Ook laat ik in kleine ruimtes altijd de deur open. Nu gaat dat op een vreemd toilet natuurlijk niet altijd!

Maar goed, ze hadden in het ziekenhuis gevraagd of ik engtevrees heb…..ik kon dan een of ander middel krijgen wat me rustig zou maken…..maar dan mocht ik geen auto rijden. Dan maar geen medicatie.

In het ziekenhuis liep het op rolletjes……we kwamen binnen…….dochter Sandra was meegegaan…..konden meteen door naar boven…..en daar werden we meteen binnen geroepen voor de scan. Nul seconden wachten dus.

Alle metaal moest uit en af….dat zou de tunnel ingezogen worden….het is tenslotte een groot magnetisch veld. Ik heb me omgekleed en een huispak aangedaan waar dus geen metaal aan zit. Gewoon elastiek in de broek en een shirt. De radiologe vertelde me dat ik “geluk” had! Omdat mij knie gescand werd, hoefde mijn hoofd niet in die tunnel. Gelukkig maar!  Ik moest op een smal bed liggen en dat werd automatisch de tunnel ingeschoven……tot aan mijn neus. Ik kon dus nog net het plafond zien. Jeetje, je zult daar helemaal in moeten. Volgens mij heb je in  een vrieslade van het mortuarium meer ruimte dan in zo’n Scan. Maar ja, ik kreeg ook nog een alarmknop in mijn hand, voor het geval ik in paniek zou raken….en ik kreeg een koptelefoon op met muziek. Dit vanwege het lawaai. En een lawaai maakt het. Ik hoorde het door de muziek heen….voelde de trillingen…..en Sandra die weer naar de gang was gegaan hoorde het ook. Terwijl er een verkleed-sluis en een kamer tussen zit. Maar goed…….het is gebeurd en 5 december horen we de uitslag………juist……op de verjaardag van Sinterklaas.

Ik weet niet of het bestaat, maar ik zou er wel voor gaan sparen……want wat heb ik een hekel aan ramen zemen!!! Niet dat het zo’n vreselijke klus is, maar toch. Allereerst zijn er natuurlijk nogal wat vierkante meters in huis….woonkamer=8……keuken en bijkeuken=6……..2 slaapkamers=3×3,5=7…….2 slaapkamers=2×1,5=3………2 deuren met glas=2. Totaal dus 26 vierkante meter glas. Maar dat is dus maar een zijde, de binnenkant moet ook gebeuren. Maakt totaal 2 x 26 = 52 vierkante meter zeemwerk. Dat is nogal een oppervlakte.

En nou is het ook niet zo dat ik dit elke week doe………integendeel….ik stel het zo lang mogelijk uit. Des te meer eer heb ik van dat werk! Maar nu moest het toch echt gebeuren. Ik zit daar heerlijk achter mijn laptop…… in het najaarszonnetje……. in de huiskamer……zicht op de tuin….maar ik moet dan al snel de rolluiken laten zakken als de zon op die ramen schijnt.

Eigenlijk wel jammer, want zo geniet ik niet van dat lekker zonnetje, zo achter het glas. Vandaar dat ik me er vandaag maar weer eens aan gewaagd heb…….die ramen zemen dus. Nog niet alles is gebeurd….maar de belangrijkste wel. De rest doe ik volgende week en dan kan het er….wat mij betreft…..weer een heeeeel eind tegen.

Totdat er misschien iemand komt met zelfreinigend glas…….of een vuilafstotend middel waardoor de ramen een jaar lang schoon blijven of zo! Maar tot die tijd pak ik toch maar heeeel af en toe mijn emmer en zeem die 52 vierkante meter!

Een woord wat heel wat lijkt. Het klinkt als……alles hebben en kunnen doen waar je zin in hebt. En in zekere mate is dat ook zo. Maar of het nu dat “geweldige”  is?

Anno is miljonair. Zij en haar man. Wel een van de soort die niet naast de schoenen loopt, die weet dat ze er keihard voor gewerkt hebben en dat ook anderen hier een steentje aan hebben bijgedragen.

Je ziet het natuurlijk allereerst aan hun huis. Een kasteel van een huis, de mooie oprijlaan, het gigantisch grote stuk grond erom heen. Dan hebben ze twee huishousters in dienst en een tuinman. Dat moet ook wel, want zo’n huis kun je alleen niet schoonhouden. En zo’n tuin al helemaal niet.

Maar ja, dan heb je dus zogezegd alles. En dan ben je zo strontziek. Want dat was Anno toen ik gisteren naar haar toe ging. Ik zag het al toen ze de deur open deed. Ze had ook pijn. Haar nek deed zeer en ze kon bijna niet op een been staan. Ze vroeg me of ik een wasje wilde draaien, wat bloesjes wilde strijken. En ze had wat naaiwerk. Ze weet dat ik voor coupeuse heb geleerd…ooit! Maar ze weet dat ik het nog in mijn vingers heb en het graag doe voor haar. Ze hebben een mega groot bed, en dekbedovertrekken van 250 bij250. Ze wil graag van de instopstroken af en en knoopsgaten en knopen onder in naaien. Dat doe ik dan dus voorlopig ……zo elke week een dekbedovertrek vermaken. En Anno ging meteen naar bed. Tussendoor ging de bel………een paar minuten later weer…….Er was dus niemand meer in huis. Ik ben toen naar beneden geschreden…..schrijden doe je op zo’n trap….in zo’n hal! Daar stond de bloemist met een gigantische bos bloemen. Ik heb ze in het water gezet en en weer verder gaan knutselen boven. Voor ik naar huis ging kwam Anno nog even uit bed. Ze vertelde me dat ze aanstaande maandag wordt geopereerd. Dan gaan ze dus die port-a-cat inbrengen. En deze week hoeft ze geen chemo….het lichaam mag even bijkomen !!!!!

Maar wat stelt nou dat woord miljonair voor als je zo ziek bent, zelfs te ziek om ervan te kunnen genieten. Niet eens de stad in kunnen, of ergens een hapje gaan eten. Ik blijf er dus maar bij dat gezondheid het rijkste bezit is!

Dat is zo’n beetje de praat van de afgelopen week. Alsof iedereen opeens naar een dokter of ziekenhuis moet. Maar goed…..eerst Anno. Zij is natuurlijk diegene die op dit moment bijna dagelijks in het ziekenhuis zit. Vorige week ging ze voor een vervolgtraject naar haar oncoloog. Besloten is dat ze afgelopen woensdag met een nieuwe chemokuur begon. Het is geen super zware, maar heeft ook maar een slagingskans van 30 %. En da’s niet veel!! Verder voelt ze zich erg moe en lusteloos. Ze zei dat het voelt of haar lichaam op is. En dat klinkt niet fijn. Bovendien heeft ze een hele regie gemaakt. Zowel op haar pc, zodat haar man alles kan opzoeken aangaande het huishouden. Ook voor haar 2 huishoudsters heeft ze overal net ingesealde briefjes  gelegd hoe alle apparaten werken, wat er op welke dag moet gebeuren en welke middelen ze moeten gebruiken. Ook voor mij heeft ze zo’n stuk of 10 briefjes ingeseald en in een lade gelegd. Op elk briefje staat welke kleding er op welk wasprogramma moet, en met welk wasmiddel. Zo ook voor het drogen. Het is handig, alhoewel ik dat zelf ook wel weet. Maar ik vind het een onprettig idee dat die briefjes er liggen. Het voelt of ze ophoud met vechten en de regie uit handen geeft. En dat hoop ik toch niet. Ik zou schrikken als ze maandag in bed zou liggen. Maar ik blijf hopen op een goede afloop.

Zelf ben ik voor mijn knie weer terug geweest naar de orthopeed. Nu gaan ze 22 november een MRI-csan maken. En dan 5 december krijg ik de uitslag. Ik ben blij dat er iets wordt ondernomen, want er zijn dagen bij dat ik niet op dat been kan staan, en da’s niet goed natuurlijk. Gisteren even over de markt gelopen, maar moets perse met krukken, anders lig ik zo op de grond. Raar eigenlijk, dat je lichaam anders doet dan dat je zelf wilt! Maar dit is dan vervelend en af en toe zeer pijnlijk, maar als ik dan naar Anno kijk stelt mijn pootje weinig voor. Ik zal vandaag eens wat extra kaarsjes branden voor Anno.