Wachten duurt lang. Ik word er ongeduldig van. Als ik iets wil, moet dat meteen gebeuren, althans zo snel mogelijk. En dan loop je tegen de bekende bureaucratie aan….en dan verwacht men ineens dat je geduld hebt. En dat heb ik niet. Het is nu precies een maand geleden dat  ik de gemeente een vergunning heb gevraagd voor ons nieuwe plan……geheim nog….

Vorige week ben ik er even naartoe gewandeld…..laat nou net de betreffende ambtenaar in bespreking zijn die ochtend. Maar heeft me de volgende dag netjes opgebeld, zoals men aan de balie beloofd had. In principe zal ik die vrijstelling wel krijgen volgens hem……maar de papieren lagen nu bij de jurist op tafel, die moet er ook zijn goedkeuring aan geven. Maar er is helemaal geen jurist! Daar hebben ze een vacature voor lopen bij de gemeente. Dus ligt mijn aanvraag daar maar op een onbemand bureau. Bovendien is de procedure zo, dat wanneer ik de toestemming van de gemeente heb er nog een publicatie in de krant komt. Dan kunnen er mensen 6 weken bezwaar tegen aantekenen. En pas daarna kan ik van start. Wat ik aan voorbereidingen heb kunnen doen is ook klaar, de website in 3 talen is klaar enz, enz….. Nu blijf ik dus maar geduldig wachten!!!!

Zo voelt het de laatste weken, maar dat kan het toch niet zijn. Want volgens de Van Dale is spijbelen stiekem van school of van een andere verplichte bijeenkomst wegblijven. En ik zit dus niet op school en heb ook geen andere verplichtingen.
Het komt omdat ik weinig aan mijn “werk” doe. Normaal besteed ik een paar uurtjes per dag aan mijn nieuwe website, aan mijn stamboomonderzoeken, aan het maken van kaarten en/of dakpannen. Maar nu doe ik dus bijna niets van dat. Het enige creatieve wat ik de laatste weken heb gedaan is nog wat maaskeien beschilderen met de namen van mijn kruiden. Kleine bloempotjes van zo’n 8 cm hoog heb ik grijs geschilderd, ondersteboven tussen de kruiden gezet en daar bovenop ligt dan zo’n beschilderde kei. Het zijn net hunnebedjes, maar wel leuk.
Van mijn kook-hobby komt ook weinig omdat we nogal eens de BBQ aansteken ’s avonds. En van de week dacht ik een culinaire uitspatting te doen omdat ik in de vriezer nog een hele zalm had liggen die ik laatst voor een paar centjes op de kop had getikt. Maar hij is mislukt. Ik had hem met heerlijk groenten en kruiden in de aluminiumfolie gewikkeld en op de BBQ gelegd. Maar te lang Hij was veel te droog geworden. Jammer, maar ik dacht het al toen ik de thermometer in de vis stak. 90 graden!
Ik ben wel veel in de tuin bezig, iets wat zijn vruchten ook afwerpt. Maar toch geeft me dat niet het gevoel van iets doen, of maken.
Misschien moet ik me toch gaan aanwennen om af en toe mijn laptop mee naar buiten te nemen. Nu blijft er te veel “werk” liggen. En dat geeft me dan dat spijbel-gevoel! En vroeger vond ik dat leuk en spannend, maar nu voelt het als een tekortkoming.