Het is hier allemaal stilletjes. Van mijn kant is er ook weinig te melden, omdat ik domweg niet zo mobiel ben en dus weinig mee maak de laatste tijd. Wat me wel bezig heeft gehouden is mijn verjaardag. En ondanks dat ik zelf niet zo veel kan, zou ik het niet kunnen hebben om een verjaardag te laten schieten. Ik ben er namelijk gek op. Niet het feit dat ik, of iemand anders jarig is. Maar gewoon het alles erom heen, de gezelligheid, het regelen van wat lekkers. Eventueel wat leuks organiseren, enz. Afgelopen dinsdag was ik dus jarig – DANK ALLEMAAL VOOR DE LEUKE FELICITATIES – en dat hebben we dinsdag ook gevierd. Ad was de hele dag vrij en ’s avonds hadden we zijn familie op bezoek. Zijn ouders, broer en zus met aanhang. De andere dag een paar vriendinnen, gewoon overdag. Bij slecht weer splits ik de verjaardag in twee of drie keer. Anders hebben we te weinig ruimte.
Zondag komen de kinderen en de kleinkinderen. Dat vind ik altijd het leukste. Voor zondag staat er een BBQ op het programma. Het is sowieso overdag omdat de kleintjes de andere dag weer naar school moeten. Buiten de BBQ hebben we in de tuin een dartspel, een basketbalnet, een sjoelbak en een tafelvoetbalspel. Daar vermaakt jong en oud zich prima mee. Lekker ongecompliceerd een spelletje spelen, een stukje vlees eten en gezellig kletsen. En als ik geluk heb kan het allemaal gewoon buiten doorgaan. Want ondanks dat het nu pijpenstelen regent, belooft zondag een droge dag te worden. Ik heb er echt zin in en ondanks dat het de 56e verjaardag is, voel ik dan elk jaar vlinders in mijn buik omdat ik het zo leuk vind om een verjaardag te vieren.

Ik hoorde volgende spreuk:

We staan niet altijd stil bij het woord samen

Maar het is een groot gemis.

als samen uit je leven is.

Ik zat achter m'n grote vriend, de laptop, toen ik het hoorde. Bezig aan een geheel nieuwe website. En aangezien ik niet veel meer kan doen dan zo'n beetje aanvlooien, muziek luisteren en dagdromen, begon ik daar eens over na te denken.

In eerste instantie moest ik om mezelf lachen. Ik zit gewoon over mezelf, mijn leven, mijn man, kinderen en vrienden over van alles meer na te denken. Natuurlijk moest ik meteen aan een vriend van me denken. Die doet volgens mij niet anders.

Maar die heeft en neemt er ook alle tijd voor! Zou het dat dan zijn? Ga je veel, of TE veel nadenken als je niks om handen hebt? Of is het net anders om? Misschien ben ik normaal wel zo druk bezig omdat ik helemaal niet over van alles wil nadenken! Zou dus ook kunnen.

Maar goed, ik zat zo te dagdromen. Mensen waar je van houdt kunnen er morgen zomaar niet meer zijn. Dat gebeurt dagelijks en hoort bij het leven. Snap ik ook wel. Maar als ik dan mensen op mijn netvlies haal en bedenk dat die persoon zo maar dood zou kunnen zijn, krijg ik toch het natte zweet.

Dan komt er nog een lekker melancholisch  liedje op de radio en zit ik zowaar te grienen. Dat terwijl er niks aan de hand is. Maar het idee……iemand niet meer zien, niet meer even bellen of een keertje knuffelen. Jigggggggggg

Het wordt tijd dat het gips van mijn been gaat, dan kan ik weer wegrennen voor dat soort gedachten.

Vrienden heb je meestal heel wat door je leven heen. Sommigen komen en gaan weer, sommigen blijven altijd en sommigen heb je gewoon. Dat zijn die personen die niet elke dag op je drempel liggen, maar die gewoon op de achtergrond meedeinen. Je belt er zo af en toe mee, je schrijft of mailt elkaar soms. Maar het is nooit echt op de voorgrond. Toch vind ik die vriendschappen heel speciaal. Die vrienden zijn ook vaak degene die het meeste van je weten. Zo zijn er ook 2 vriendinnen die ik ooit online heb ontmoet. Naderhand in levende lijve. En dat kontakt is nog steeds fijn. Ook een fijne ex-collega. Ze komt 1 of 2 keer per jaar even bijkletsen en heel af en toe een mailtje. Heerlijk is dat. En nu heb ik een vriendin terug gevonden waar ik 40 jaar geleden mee bij de Marine zat. Zij is toen naar Curacao verhuisd, getrouwd, kinderen enz. De laatste brief van haar kreeg ik zo'n 10 jaar geleden. Toen verloren we elkaar uit het oog.

Nu moest ik toevallig aan haar denken van de week, en wist de namen van haar zoons nog. Na een beetje surfen op internet vond ik een site met foto's van een kinderfeestje. Op die foto stond mijn vriendin van 40 jaar geleden, met haar kleindochter op haar arm. Ik herkende haar meteen en haalde er de oude dienst-foto van 40 jaar geleden bij en ja hoor. Ze is het.

Ik heb een mail gedaan naar haar zoon, die hem u heeft doorgestuurd. Ik hoop dus snel iets te horen, want we hebben veel bij te kletsen.

Voor sommigen al bekende kost, maar voor anderen even uitleg: Sinds 4 maanden pas ik op twee dagen in de week op 2 kinderen die 6 maanden geleden geheel onverwacht hun moeder verloren. Ze overleed in oktober 2005 aan een hartstilstand.
De vader plaatste een advertentie waar ik op reageerde. Niet dat ik zonodig weer wilde werken, maar het sprak me aan, en het was maar voor 2 x 2 uurtjes. Het kennismakingsgesprek was fijn, helder en eerlijk. De kinderen, een meisje van 13 en een jongen van 14 zijn 10 jaar geleden geadopteerd door het gezin. Ze zaten van baby af aan in een kindertehuis. Het zijn een broer en zus uit Hongarije.
De kinderen hebben een leerachterstand en zitten op speciaal onderwijs.
Maar toch klikte en klikt het.
Het meisje schrijft gedichten, hele mooie. Ik dacht dat ze verliefd was, maar nu blijkt dat alles over haar moeder gaat. Erg ontroerend om te lezen.
Maar dat is niet het slimste. Zij praat, zeker met mij. Maar haar broertje niet. Die heeft zich nog verder terug getrokken. Ik geef de kinderen een beetje kookles, maar hij is foetsie als hij aan de beurt is.
Vandaag hoorde ik dat hij zich ook ophoud met verkeerde vriendjes. Hij is wel 14, maar heeft het verstand van iemand van 11-12 jaar.
Afgelopen weekend is hij aangehouden en opgepakt door politie. Hij was bij zijn vriend thuis en die had wapens in huis. Weliswaar nep-wapens, maar die zijn net zo erg als echte. Zeker volgens justitie. Nu moet hij voorkomen bij de kinderrechter. Zijn vader is inmiddels ook overspannen en vandaag zijn ze samen naar de huisarts gegaan om een oplossing te vinden. Morgen horen ze meer. Het is echt vreselijk. Als de rechter een beetje l*llig beslist, kan hij nu weer terug naar een kindertehuis. Dan is zijn zusje ontroostbaar, want die kinderen hangen ontzettend aan elkaar.

Een van mijn grootste hobby's is genealogie, oftewel stamboomonderzoek. Al jaren ben ik er mee bezig. In eerste instantie om eens na te gaan wie en wat mijn voorouders, BERKHOFF,  waren. En toen dat balletje eenmaal aan het rollen was, volgden er meer namen: De voorouders van mijn kinderen: THISSEN. En de voorouders van Ad: BROUWERS. Maar daar stuitte ik al snel op een raadsel. Uit aktes bleek dat de vader van Ad op 12 jarige leeftijd is geadopteerd. Zijn eigenlijke vader heette HENDRIKS. Zo ben ik dus de Hendriks stamboom gaan uitzoeken. Ad's vader had  4 halfbroers. Helaas zijn deze allemaal overleden. Wel kwamen we in contact met de kinderen van deze halfbroers. Zo waren we op een zondagmiddag uitgenodigd bij een van deze zoons. Zijn vrouw en zus waren ook aanwezig, maar een tweede zus wilde er niet bij zijn. Tijdens ons gesprek kwam ter sprake dat Ad's vader al  bijna 70 golft op Toxandria. Wat een toeval; de zus die niet aanwezig was zou daar ook al jaren golfen. Ik heb meteen Ad's vader opgebeld en zij hebben meteen hun zus opgebeld. Beiden met de vraag of ze elkaar kenden. En wat bleek….al ruim 20 jaar golfen mijn schoonvader en zijn nicht elke maandag samen, zonder te weten dat haar vader de halfbroer was mijn schoonvader. Is dat nu toeval?