Dit zal een van de laatste keren zijn dat ik over Anno schrijf. Anno is veel genoemd in mijn posts, de lezers hebben dus haar ziekte en sterven hier kunnen volgen.

Maar wie was nu Anno? Zomaar iemand? Een vriendin?

Ik heb Anno zo’n jaar  geleden heel toevallig leren kennen. Nou ja, toevallig……… Er stond een advertentie in de krant met de volgende tekst:

“Wie kan en wil er voor onze exclusieve kleding en fijne textiel zorgen? Enige ervaring met fijne stoffen vereist.”

En hoewel ik helemaal geen baantje zocht, trok de advertentie me zo erg aan dat ik voor ik het wist, de telefoon al in mijn handen had en opbelde. Het was naar een 06 nummer. Vond ik wel raar, maar achteraf logisch. Ik kreeg een vrouw “Anno” aan de lijn. Ze nodigde me uit voor een gesprek.

Toen ze me haar naam en adres noemde, kreeg ik de kriebels………….miljonairs!!!!!! En ik mag naar dat huis. “Anno” deed zelf de deur open en leidde me door een mega-hal naar een eetkamer. Mijn eerste indruk was…………prachtig………..stijlvol……….zeer veel smaak…..en toch erg warm. We praatten wat, zij vroeg een en ander en bracht me weer naar de voordeur met de mededeling dat ze me nog zou bellen als alle kandidaten geweest waren. Toen de deur achter me dicht ging, wandelde ik genietend over de oprit.

2 Dagen later belde Anno. Of ik langs wilde komen. Ze had mij uitgekozen en wilde me het huis en met name haar garderobe en zo laten zien.

De rondleiding door het huis was heerlijk……mooi…….en indrukwekkend. Maar waar alle kamers, badkamers en zo zijn weet ik nu pas. Bijna een jaar later. Enkele weken geleen stond ik nog met een stapel handdoeken, die naar de sauna in hun sportzaal moesten, in de garage. Weer een verkeerde deur genomen.

Vanaf dag 1 klikte het met Anno. Heel erg zelfs, en dat van 2 kanten. Zij kon haar verhaaltje kwijt over haar kanker. En ik vond het prettig om met haar te kletsen. Geen moment is ze afstandelijk geweest. In tegendeel.

Hoe zieker Anno werd, des te meer we praatten. En niet allen over het ziek zijn. Maar over onze kinderen……..vakanties……..eten……..koken…….onze mannen. Gewoon gezellige vrouwenklets. En zo is die band gegroeid. Gek genoeg had ze dat alleen met mij. Ik voelde me dan ook geen personeel net als haar 2 huishoudsters. Wij werden vrienden. Heel speciaal.

Door Anno’s ziekte, haar kijk op het leven, haar vriendschap en haar sterven, heb ik ontzettend veel geleerd. En daar zal ik haar altijd dankbaar voor blijven.

Anno prees mijn kwaliteiten, iets wat me erg trots maakt. En natuurlijk heeft ze op de laatste dag dat ik afscheid nam, gevraagd om er voor te zorgen dat haar man er altijd netjes bij loopt.

Gisteren was ik in het stille huis. Haar man, die nu alleen in dat  mega-huis woont zei me dat hij nu ’s morgen bij het ontbijt en bij de lunch de t.v. aan zet. Iets wat ze nog nooit hadden gedaan in hun 40-jarig huwelijk.   “Om de stilte te verbreken”, zei hij. “Want de muren praten niet terug”.