Anno is dood!  Ze is op de derde dag van de sprokkelmaand 2007 in haar slaap overleden. Op 3 februari dus. Nadat de huisarts haar vrijdagmiddag in slaap had gebracht is ze niet meer wakker geworden.

Maandag ben ik naar haar toe gegaan. Anno ligt thuis opgebaard. Van de sportzaal hebben ze een prachtig mortuarium gemaakt. Ik twijfelde even of ik wel zou gaan kijken, maar ben achteraf blij dat ik het gedaan heb. Anno zag er prachtig uit. Niets meer van de kanker of pijn in haar gezicht. Maar een fijne glimlach. Vanavond gaan we voor de laatste keer afscheid nemen. Daarna wordt de kist door de familie gesloten. Dat moet omdat Anno pas zaterdag begraven wordt. Ik wil hier nog een klein gedichtje opdragen aan Anno. 

Ik kreeg het van een vriend die het van Schotse monniken heeft gehad.

My Life is but a Weaving

My life is but a weaving
between my Lord and me;
I cannot choose the colors,
He worketh steadily.
Oft times He weaveth sorrow,
And I, in foolish pride,
Forget He sees the upper,
And I the under side.

Not ’til the loom is silent
and the shuttles cease to fly,
Shall God unroll the canvas
and explain the reason why.
The dark threads are as needful
in the Weaver’s skillful hand,
As the threads of gold and silver
in the pattern He has planned.
He knows, He loves, He cares,
nothing this truth can dim.
He gives His very best to those
who leaves the choice to Him.