Goeder reis!!!!!! Dat is wat ik Anno gisteren heb toegewenst. Want toen ik gisteren bij haar aankwam leefde ze nog. Maar nu wilde ze niet verder. Zeker voor haar was het emotioneel erg belastend om elke dag weer afscheid te moeten nemen. Dus om twee uur ’s middag kwam de pastoor om haar de laatste sacramenten toe te dienen. Daar waren…..naar Anno’s wens……..alleen haar kinderen en man bij. De verpleegster, de daghulp en ik bleven in de hal wachten. Nog even over Anno gepraat……en hoe het nu verder zou gaan. Nadat de pastoor weg zou gaan, zou ik “afscheid”  gaan nemen van Anno, daarna om beurten haar kinderen, en als laatste haar man. Dan zou de huisarts haar in slaap brengen. In een definitieve slaap!!!!!! Geen euthanasie, maar slapen en nooit meer wakker worden. Tot het lichaam het opgeeft. En dat zal niet lang duren. Ik was dus als eerste aan de beurt…….nu definitief…..pffffffff. Anno bedankte me nogmaals…..niet doen!!!!!! Ze vroeg me er voor te zorgen dat haar man er altijd netjes bij loopt. Ik kuste haar voor de laatste keer, wenste haar goede reis en zei haar dat ik niet vergeten ben waar ik haar kan vinden……….tussen de sterren bij het sterrenbeeld leeuw.

Toen heb ik de deur achter me dicht getrokken………dikke waterlanders……..rot gevoel……leeg!!!!!

Vandaag en morgen ga  niet meer. Anno slaapt nu toch, en maandag ga ik weer. Waarschijnlijk naar een “leeg huis”.