Partir, c’est mourir un peu, mais mourir, c’est partir beaucoup.“

Een Frans gezegde. Ik ben geen kei in de Franse taal, maar het betekent zoiets als:

Afscheid nemen is een beetje sterven, maar sterven is erg veel afscheid nemen. 

En zo voelt het deze week. Zeker de laatste dagen. Woensdag ben ik….zoals elke middag….naar Anno gegaan. Het ging zo slecht met haar dat we aan het eind van mijn korte bezoek afscheid van elkaar hebben genomen. Weinig woorden….ze bedankte me…..ik zou niet weten waarvoor……en even later voelde ik dat ik de deur achter me dichttrok. In de auto even een potje zitten janken. Over…..UIT!!!! Maar nee, de dag erna, gisteren ging ik weer naar Anno’s huis. Niet wetend of ze al zou zijn overleden of niet. Maar Anno was er nog. Weliswaar aan het eind van haar latijn, maar ze was er nog.

Toen ik boven wat was aan het draaien was, kwam de verpleegster me vragen om te komen. Anno was wakker en had naar me gevraagd. Even geknuffeld en toen vroeg ze me of ik haar kleding wilde klaar hangen…”Die ik aanwil op reis naar de eeuwige jachtvelden”.

Ze vertelde me welke blouse, rok, jasje, schoenen enz. Het is een prachtig geheel wat we nu in de kast hebben klaar hangen. Een zwarte lange rok van Taft-zijde. Daarop een zwart topje…..het mooiste uit haar collectie. Daarover een auberginekleurige zijden blouse met hele lange sjerpen eraan, die straks om die rok gedrapeerd worden. Over de blouse een kort zwart jasje. De lange manchetten van de blouse worden over het jasje terug geslagen. Verder heeft ze er een mooie, fijne halsketting bij uitgezocht. En natuurlijk mooie schoenen en lippenstift!

Dit was zo “fijn” om te doen. Aan het eind van de middag ben ik weer naar huis gegaan. En natuurlijk moest ik weer afscheid nemen. Maar nu was het minder zwaar, eigenlijk meer een opluchting.

We hebben weer afgesproken voor vanmiddag. En eerlijk gezegd weet ik niet of ze er nog is. Ik laat het op me afkomen. Aan de verpleegster vroeg ik gisteren of zij er geen kijk op had hoe lang dit nog kan duren. Maar ze vertelde dat elk mens anders is en er nooit iets van te voorspellen is. Wel zei ze dat Anno’s lijf nu al helemaal vol is gelopen met vocht. Haar benen en buik, en een van de armen. Als dit vocht bij het hart komt is het over. Ik zie het vanmiddag wel. Als ze dood is, ben ik blij voor haar. Als ze nog leeft, geniet ik daar nog even van. Dan wordt het weer: Partir c’est mourier un peu!!!!!