Gisteren was de begrafenis van Josien. Het was lang geleden……gelukkig maar………dat ik naar een begrafenis ben geweest. Wel naar een crematie, maar dat is toch anders. Ik blijf een begrafenis “mooier” vinden. En deze was heel speciaal. Natuurlijk al omdat Josien een heel bekend persoon was hier in het dorp. Zij en haar man hadden 23 jaar lang een cafe-Restaurant hier. Dan zijn er al veel mensen die je kennen. Bovendien hebben ze een grote familie en natuurlijk de vele vrienden. De kerk was dan ook afgeladen vol. De mis had Josien zelf in elkaar gezet, alles geregeld …..tot zelfs haar euthanasie toe. Waar haalt een mens de kracht vandaan? Na de kerk wandelden de ruim 400 gasten naar het kerkhof, en daarna naar hun vroegere restaurant, waar ook alle honderden uitgenodigd waren voor de koffie en de broodjes. Een ware reunie. Om half twee ging ik naar huis. Enkele minuten later belde de man van Anno……..ik schrok me wezenloos. Maar hij had enkel de vraag of ik de nachthemden van Anno wilde korter maken. Dat is gemakkelijker voor de verpleging. Ik dus naar Anno. Ze was een beetje boos. Ik was maandagmiddag weggegaan zonder haar gedag te zeggen. Kwam gewoon omdat de verpleging met haar bezig was. Nu ga ik dus nooit meer weg zonder gedag te zeggen…….voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest.

Vanmiddag ga ik weer naar haar toe. Het is nu net zo’n klein teer vogeltje. Maar ze heeft gelukkig  geen pijn. Ze is gewoon blij als je er bent en even haar hand vast houdt. En dat voelt ook goed aan.