Dinsdag ben ik bij Anno geweest. Heerlijk, ze is thuis. Gelukig was ze even wakker toen ik kwam en ze gebaarde me om naast haar op bed te komen zitten. We hebben heerlijk gepraat. Ze weet dat het een kwestie van dagen of misschien weken is, heeft alleen nog pijnstillers en kalmeringspillen of zoiets. “Lekker”  geen chemo meer. Ze heben 2 ziekenhuisbedden laten komen…..G wil ook bij haar blijven slapen…..die zijn in de sportzaal gezet, met het voeteneind tegen de grote ramen……en dus een prachtig uitzicht over hun tuin en het bos. Dat was ook Anno’s wens…..de tuin zien.

Gisteren….donderdag…..ben ik weer geweest. Niet alleen om te kletsen, maar ook voor hulp met praktische zaken. Toen ik aankwam sliep ze. Ik dus naar boven om een was te draaien, komt man G met de mededeling dat hij weg moet en over  2 uurtjes terug is!!! Oeps…..en of ik elk half uur wil kijken of Anno nog leeft!!!!! Dat kwam erg onverwacht en ik kreeg nog net geen hyperventilatie. Maar goed,  na een half uurtje belde Anno van beneden naar boven of ik even kwam. Eerst weer even lekker zitten kletsen, over wat ze voelt en denkt….en waar ze zich zorgen over maakt…….dat G de boekhouding niet goed zal doen….en dat er een dag komt dat ze haar plas of ontlasting misschien niet meer kan ophouden…….en of ik het dan nog wel wil wassen!!!!! Nou ja, ik kan me haar gedachten wel voorstellen. Ik zou het ook genant vinden, maar ik vind het ook heel normaal het op te ruimen. Toen zei ze dat ze een hele waslijst ….letterlijk en figuurlijk….. voor me had gemaakt. Of ik al haar mooiste kleding naar beneden wilde halen…..”ik hoef er nu niet meer zuinig op te zijn”. En dat was een klus!  Ik de sportzaal uit….halletje door…….grote hal door……..trappen op…….vide over……een van de badkamers door……slaapkamer door….naar de kleedkamer. Een stuk of zes jasjes uit de kast gehaald en in omgekeerde route weer terug naar Anno. Die zocht dan uit welke jasjes ze graag wilde dragen, de rest kon weer terug…….en weer met de volgende 6 jasjes naar beneden. En dan ook met de broeken….heen en terug……heen en terug. En toen de bijbehorende shirtjes……pfffff. Mijn knie was 3 x zo dik als normaal gisteravond. Maar ja, ik heb verder niet te klagen. Tussendoor heb ik het haarstukje van Anno gewassen….wat gestreken……en plotseling belde Anno weer. Of ik haar naar toilet wilde rijden. Ik haar uit haar bed in de rolstoel en naar de wc gereden. Viel nog niet mee, met 30 meter zuurstofslang eraan. Maar het lukte. Ze was helemaalopgelucht….had het al een hele tijd opgehouden, totdat G thuis zou komen. Nu weet ze dat het mij geen pest uit maakt. Al met al was het een middag die er bij mij geestelijk en lichamelijk goed heeft ingehakt. Even weekend, en maandag zien we elkaar weer…..hoop ik!!!!!!