Niet voor mij, maar voor mensen om me heen. En dat trek ik me aan. Allereerst zou ik gisteren naar Anno gaan. Vorige week was ik ook niet geweest i.v.m. Kerst. Anno vierde Kerst alleen met de kinderen, omdat het anders te druk voor haar zou zijn. Bovendien heeft ze geen fut  meer om in de keuken te staan. Dat werd dus geregeld. Bovendien waren Anno en haar man op 23 december 40 jaar getrouwd. De bedoeling was een reis naar Curacao met man en kinderen. Maar dat ging vanwege haar slechte conditie niet door. Ik denk dat de Feestdagen er toch behoorlijk hebben ingehakt bij haar. Ondanks dat alles heel rustig is gehouden. Gisteren belde ze me op. Ik hoefde niet te komen. Ze was zo benauwd dat de huisarts haar doorstuurde naar het ziekenhuis in Delft. En daar moest ze meteen blijven. Ze had ook bijna geen adem toen ze me belde……vreselijk. Vandaag heb ik nog niets van haar gehoord. Ik hoop dat ze weer snel naar huis mag en nog wat tijd heeft voor haar gezin.

Dan is er nog een tweede iemand die ziek is. Ik heb zo’n 8 jaar bij haar gewerkt, toen ze hun restaurant nog hadden. Dat hebben ze een jaar of 10 geleden verkocht. Ze was eind november niet zo lekker en toen ze 5 december om da uitslag naar de dokter ging, stuurde deze haar naar huis met de mededeling dat het “einde oefening”  is. KANKER. Niks meer aan te doen.

Dat was dus 4 weken geleden, en nu is ze al bijna “op”. Ze krijgt al morfine tegen de pijn, is daardoor hartstikke suf en heeft pijn. Wel heeft ze in de afgelopen vier weken alles voor haar uitvaart geregeld en zo.

Voor deze mensen dus geen gelukkig en gezond 2007, maar hun laatste fase. En het klinkt egoistisch, maar ik voel me daardoor ook mooi kl*te!!!!!!